والدین و مداخله در درگیری خواهر و برادر/روانشناسی کودکان

0 minutes, 9 seconds Read
     
 

اگر برای هر یک از فرزندان زمانی مناسب صرف کنیم و شنونده اظهارات و احساسات آنها باشیم ، احساس آنها درباره توجه ما به آنها بدون خدشه می‌ماند و مطمئن هستند که برای والدین خود اهمیت دارند.
با دقت وهوشیاری مداخله کنید یا حداقل پس از ۵ دقیقه اول درصحنه حاضر شوید. حضور به موقع شما درصحنه درگیری، کمک می‌کند تا بتوانید به مسئله پی ببرید و مانع عصبانیت فرزندان و صدمه زدن یا اهانت کردن آنها به هم بشوید . پیش از شروع و ادامه یافتن درگیری، راحت‌تر می‌توان اضطراب و ناراحتی موجود را برطرف ساخت. اگر نتوانستید به موقع حاضر شوید از فرزندانتان عذرخواهی کنید: " متأسفم از این که نتوانستم به موقع حاضر شوم و از بروز حوادث ناراحت کننده جلوگیری کنم. به من بگویید چه اتفاقی افتاده است ؟"

 


فرزندان ما پس از درگیری می‌توانند به راحتی رفتاری دوستانه با یکدیگر داشته باشند، البته درصورتی که مورد سرزنش قرا رنگیرند. اگر والدین بتوانند درخانواده به طور منصفانه رفتار کنند و مسئولیت‌ها را برعهده بگیرند، فرزندان می‌توانند احساسات درونی خود را بهتر ابراز کنند و از آسیب دیدگی‌های روحی در امان بمانند. به آرامی و نرمی با آنها گفت و گو کنید. به نوبت از هر یک از آنها بپرسید که چه اتفاقی افتاده و به سخنان هردو با دقت گوش دهید. بیان کردن احساسات درونی مهمترین بخش درگیری است. به آنها فرصت کافی بدهید؛ زیرا برقراری پیوند دوباره نیاز به زمان کافی دارد.
در برخی موارد، یکی از کودکان به دیگری ضربه وارد کرده و فرار می کند. در این گونه موارد، واکنشهای خود را تغییر دهید؛ به طور مثال بار اول وقت بیشتری با کودک آسیب دیده یا مجروح صرف کنید و سپس به سوی فرد دیگر بروید. بار دوم فقط به کودک آسیب دیده توجه کنید. هر دو کودک به کمک شما نیازمندند . کودکی که ضربه را وارد کرده احساس پشیمانی می‌کند، او فرد بی‌مسئولیتی نیست بلکه نتوانسته احساس خود را بیان کند و کنترل خود را ازدست داده است.
اغلب کودکان یکدیگر را دوست دارند و به طور طبیعی به سوی هم کشیده می‌شوند. اگر والدین به موضوع‌هایی که دوستی فرزندانشان را پایدار و مستحکم‌تر می‌کند توجه داشته باشند، روابط دوستانه بین فرزندان تداوم خواهد یافت.
بچه‌ها همیشه به دنبال بهانه می‌گردند تا بتوانند احساسات درونی خود را بیرون بریزند، به طور مثال هنگامی که بستنی می‌خورند اگر فرزند دیگر یک قاشق بیشتر بستنی بخورد، درگیری شروع می‌شود و از این طریق احساس حسادت، نیاز، درماندگی و عدم پذیرش از سوی آنها ابراز می‌گردد. زمانی که والدین گریه، بدخلقی و خشم فرزند خود را تحمل کنند و با حوصله به حرف‌های او گوش کنند، به اشتباه خود پی می‌برد. گوش دادن به سخنان کودکان آسیب دیدگی روحی آنها را ترمیم می‌کند و روابط موجود را محکمتر می‌سازد.
 
منبع:سایت فدک

 

مطالب مرتبط

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *